Zarówno Piłsudski, jak i Hitler byli świadomi tymczasowego charakteru układu, co podkreślali w rozmowach prowadzonych w wąskim gronie zaufanych współpracowników. Marszałek trafnie przewidział, że pod wpływem propagandy narodowosocjalistycznej mentalność społeczeństwa niemieckiego uległa zmianie. Uważał, że ocieplenie stosunków polsko-niemieckich potrwa najwyżej cztery lata. Hitler natomiast jeszcze w tym samym roku deklarował, że traktuje układ z Polską jako przejściowy i nie dąży do trwałego porozumienia. Po śmierci Piłsudskiego (12 maja 1935 roku) niemiecki kanclerz stracił resztki szacunku dla Polski, gdyż postrzegał Marszałka jako jedynego godnego uwagi partnera. Nowy rząd, na czele którego stał minister spraw zagranicznych Józef Beck, spotkał się z rosnącą niechęcią Hitlera, który nie widział już w Polsce równorzędnego gracza na arenie międzynarodowej.