Między 1966 a 1967 uczestniczyła w polemikach na forum otwartych spotkań ZMS. W tym samym czasie podjęła współpracę z Antonim Zambrowskim i udzielała mu wsparcia w dystrybucji nielegalnych publikacji, np. tłumaczeń zakazanych utworów politologicznych. W 1967 i w następnych latach, opracowywała i kolportowała na Uniwersytecie Warszawskim polityczne oświadczenia. Pracowała jako asystentka redaktora w wydawnictwie „Wiedza Powszechna”.
Od stycznia 1968 uczestniczyła w działaniach, które skutkowały w Polsce kryzysem marcowym i falą protestów studenckich. 30 stycznia 1968 w Warszawie odbyła się demonstracja przeciwko cenzurze i usunięciu Mickiewiczowskich „Dziadów” w reżyserii Kazimierza Dejmka z repertuaru Teatru Narodowego. Pierwotnie sztukę grano cztery wieczory w tygodniu, po czym Dejmek został zmuszony, by ograniczyć częstotliwość do jednego razu tygodniowo, młodzieży szkolnej nie sprzedawać więcej niż 100 biletów po cenach normalnych oraz odnotowywać reakcje publiczności. Mimo szykan ze strony ZMS i Służby Bezpieczeństwa, poddana inwigilacji i konfiskatom, Lasota zdołała sfinalizować liczącą 3145 podpisów petycję, którą przesłała do Marszałka Sejmu 16 lutego.