Eric Heinz Lenneberg (ur. 19 września 1921 w Düsseldorfie, zm. 31 maja 1975 w White Plains) – amerykański językoznawca, twórca przełomowych tez w dziedzinie psychologii kognitywnej i przyswajania języka, w szczególności dotyczących pojęcia wrodzoności.
Będąc z pochodzenia Żydem, opuścił nazistowskie Niemcy z powodu narastającej fali prześladowań. Początkowo przeniósł się do Brazylii, a następnie do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował na Uniwersytecie Chicagowskim i na Uniwersytecie Harvarda. Jako profesor psychologii i neurobiologii wykładał w Harvard Medical School, na Uniwersytecie Michigan w Ann Arbor oraz Uniwersytecie Cornella.
W swojej pracy The Capacity of Language Acquisition (Zdolność przyswajania języka) z 1964, pierwotnie wydanej w 1960, Lenneberg zawarł wpływowe i nowatorskie tezy dotyczące właściwej człowiekowi zdolności nabywania języka. Tezy te były następnie rozwijane w badaniach i dyskusjach między innymi z George’em A. Millerem i Noamem Chomskym na Uniwersytecie Harvarda oraz w Instytucie Technicznym Massachusetts, a potem popularyzowane przez Stevena Pinkera w książce The Language Instinct (Instynkt języka).