zawarł układ handlowy.
Po ustąpieniu z funkcji ministerialnej służył w Wojsku Polskim, m.in. w 1. pułku artylerii polowej Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Po zajęciu Litwy Środkowej przez wojska gen. Żeligowskiego (bunt Żeligowskiego), 9 października 1920 był jednym z sygnatariuszy odezwy „Do ludności Litwy Środkowej”, którzy jako członkowie Tymczasowej Komisji Rządzącej podpisali ją obok generała. W strukturze Tymczasowej Komisji Rządzącej 12 października 1920 Jerzy Iwanowski został mianowany przez Naczelnego dowódcę Wojsk Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego na stanowisko Dyrektora Departamentu Spraw Zagranicznych. Funkcję pełnił do 1922.
W 1922 r. przeniesiony do rezerwy w stopniu podpułkownika wojsk samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i przydzielony do 7 dywizjonu samochodowego jako oddziału macierzystego. W 1923 był oficerem rezerwowym 3 dywizjonu samochodowego w garnizonie Grodno.
W wyborach do sejmu 1922 otwierał listę państwową Unii Narodowo-Państwowej. Wobec wyborczej klęski ugrupowania starania o mandat zakończyły się fiaskiem. Po przewrocie majowym był związany z Bezpartyjnym Blokiem Współpracy z Rządem. W Senacie II kadencji (1928–1930) był zastępcą senatora. W latach 1930–1935 był senatorem z województwa łódzkiego.