Miesiąc później Polacy rozpoczęli wydawanie „Ziemi Kowieńskiej”, tym razem jako dziennika finansowanego m.in. przez władze polskie w Warszawie, co stało się przyczyną aresztowania redakcji i dziennikarzy. Ostatni numer pisma ukazał się we wrześniu 1919 roku – kilka okolicznościowych numerów wydano również w okresie wyborów do Sejmu Ustawodawczego Litwy na wiosnę 1920 roku. Po wyborach do litewskiego parlamentu, gdy nie było potrzeby ograniczać akcji wyborczej, od maja do września 1920 roku ukazywał się w Kownie „Dziennik Kowieński”, jednak zamknięto go w wyniku napiętych stosunków podczas walk polsko-litewskich na Suwalszczyźnie. Ta sama polska redakcja w październiku 1920 roku uruchomiła czasopismo "Gazeta Kowieńska", którą Litwini zamknęli po 3 tygodniach. W związku z tym 13 listopada 1920 roku Polacy zaczęli wydawać czasopismo „Goniec Kowieński”, wychodzący do początków sierpnia 1921 roku i również zlikwidowanego przez litewskie władze.
Dzień Kowieński Najdłużej polski dziennik istniał pod nazwą „Dnia Kowieńskiego” (). Jego pierwszy numer wydrukowano 10 sierpnia 1921 roku. Pismo było redagowane przez Czesława Stefanowicza i Bohdana Paszkiewicza. Wśród publicystów znalazł się ziemianin Władysław Wielhorski, który zamieszczał w gazecie swoje felietony do czasu wydalenia go przez Litwinów do II Rzeczpospolitej w 1923 roku.