thumb|180px|Antena śrubowa używana w sieciach WLAN, pracująca przy częstotliwości około 2,5 GHz thumb|180px|B – centralny wspornikC – kabel koncentrycznyE – dystanse/wsporniki dla helisyR – reflektor/podstawaS – śrubowy element powietrzny Antena śrubowa (helikalna) jest zbudowana z odcinka przewodnika zwiniętego w kształt helisy. Została wynaleziona i opisana w 1947 roku przez Johna Daniela Krausa.
Ten typ anten jest stosowany przede wszystkim w zakresie mikrofal. Anteny śrubowe mogą pracować w dwóch trybach: normalnym i osiowym.
Tryb normalny charakteryzuje się tym, że średnica anteny jest mała w porównaniu z długością fali. W tym trybie maksimum promieniowania występuje na kierunku prostopadłym do osi anteny, zaś wytwarzana fala ma polaryzację eliptyczną. Zysk energetyczny tej anteny jest niski, ponieważ antena pracująca w trybie normalnym jest elektrycznie krótka. Charakterystyka promieniowania nie zależy od liczby zwojów.