W trybie osiowym wymiary pojedynczego zwoju są podobne lub większe od długości fali. Kierunek maksymalnego promieniowania w tym przypadku pokrywa się z osią anteny, a polaryzacja fali jest zbliżona do kołowej. Anteny śrubowe w trybie osiowym mogą mieć polaryzację zgodną lub przeciwną do ruchu wskazówek zegara. Jeśli odbierany sygnał jest spolaryzowany liniowo (poziomo lub pionowo), nie sprawia to problemów. Jednak odbieranie sygnału spolaryzowanego zgodnie z ruchem wskazówek zegara przez antenę spolaryzowaną przeciwnie (lub na odwrót) powoduje znaczną stratę mocy.
Maksymalny zysk kierunkowy wynosi:
Kąt połowy mocy (w stopniach) określony jest wzorem:
gdzie: – obwód pojedynczego zwoju, – odstęp pomiędzy zwojami, – liczba zwojów, – długość fali.
Impedancja końcowa w trybie osiowym wynosi od 100 do 200 Ω. Rezystancja wynosi w przybliżeniu:
gdzie: – rezystancja, – obwód pojedynczego zwoju, – długość fali.
Bibliografia Jarosław Szóstka, Fale i anteny, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 2000, 2001. John D. Kraus, Ronald J. Marhefka, Antennas: For All Applications, Third Edition, 2002, McGraw-Hill Higher Education.
Kategoria:Typy anten