chiński: haijin) zastosowanych przez chińską dynastię Ming (1368–1644). Wprowadzono zakaz podróży morskich oraz wolnego, prywatnego handlu z Japonią, pozostawiając to jedynie rządowi. Władze chińskie sądziły, że ograniczenie pozarządowej wymiany towarowej doprowadzi do zaniku działalności wakō. Stało się jednak odwrotnie. Kupcy chińscy w obronie własnych interesów rozwinęli bowiem nielegalny handel z Japonią, a to z kolei doprowadziło do nowej fali aktywności piratów. Doszło do porozumienia Japończyków z kamratami chińskimi, którzy następnie zwiększyli swój udział osobowy i przechwycili przywództwo. W szczytowym okresie aktywności rozbójnicy morscy operowali na wszystkich morzach Azji Wschodniej, docierając także w głąb dużych rzek.

Znaczenie słowa wakō Słowo „wakō” składa się z dwóch znaków chińskich. Pierwszy z nich, czytany po japońsku: „wa” 倭 - oznacza Japonię, a drugi - „kō” 寇 - to złodziej, rozbójnik, wróg, inwazja. W języku chińskim te same dwa znaki są czytane: „wōkòu”. Słowo to w językach chińskim i koreańskim jest uznawane za obraźliwe wobec Japończyków.

Przypisy

Bibliografia R.H.P. Mason, J.G. Caiger, A History of Japan, Charles E. Tuttle Company, Tokyo 1977, 0221-000349-4615 Nihon-no rekishi, Kabushiki-gaisha Shogakukan, Tokyo 1974 Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Limited, Tokyo 1991,

Kategoria:Historia Chin Kategoria:Historia Japonii Kategoria:Piractwo