W związku z transcendentale „dobro” Ziemiański kwestionuje uznanie transcendentalności zasady celowości przed udowodnieniem istnienia Boga. Natomiast dostrzega celowość w bytach żywych, których powstanie odnosi bezpośrednio do Boga (kreacjonizm konsekwentny). Za Arystotelesem odróżnia piękno od prawdy i dobra. Prawda dotyczy informacji, dobro – pożądania. Piękno natomiast jest przedmiotem bezinteresownej kontemplacji.

W określeniu zmian Ziemiański podkreśla element nowości danej doskonałości w podmiocie podlegającym zmianie. Wyklucza z zakresu zmian ruch przestrzenny. Traktuje go jako przypadłość w kategorii jakości. Ruch przestrzenny utożsamia z pędem, który skorelowany z pędem odmiennie skierowanym lub o odmiennej prędkości stanowi energię i może być użyty do działania, czyli wykonania pracy. Kierunek zmian w świecie jest wyznaczany przez proces przechodzenia ze stanu uporządkowania energii do jej chaosu, które są mierzone liczbą zwaną entropia. Porządek i chaos nie mają charakteru bytowego. Są bowiem siecią relacji, relacje zaś według Ziemiańskiego nie są bytami, lecz utożsamiają się z fundamentem relacji.