Zasady racji dostatecznej broni argumentem nie wprost, wychodząc z jej zaprzeczenia przez przeciwnika. Jeśli on ją odrzuca, powinien powiedzieć, dlaczego to czyni. Odpowiedź pozytywna sugeruje, że przeciwnik uznaje zasadę racji dostatecznej. Unikanie odpowiedzi kończy dialog. Innym sposobem argumentacji jest wykorzystanie funktora implikacji. Jeśli w formule p → q, zaprzeczy się poprzednik, to konsekwencją jest niemożliwość odróżnienia prawdy od fałszu w następniku implikacji. Koniunkcja zaś prawdy i fałszu jest fałszywa. Trzeba więc odrzucić fałszywą konkluzję, i po zastosowaniu modus tollendo tollens odrzucić też poprzednik. Interpretując tę formułę logiczną ontologicznie otrzymujemy wniosek, że odrzucenie racji prowadzi do nieodróżniania bytu i niebytu, czyli sprzeczność. Dla uniknięcia sprzeczności należy zachować zasadę racji dostatecznej. Ziemiański odrzuca tzw. kopenhaską interpretację teorii kwantów kwestionującą obowiązywanie zasady racji dostatecznej na poziomie kwantowym. Ziemiański stwierdza jedynie ograniczenia teoriopoznawcze na tym poziomie, natomiast jest przekonany, że panuje tam determinizm, ujawniający się na płaszczyźnie makroskopowej w prawidłowościach statystycznych.