Aleksander Jewgieniewicz Lagorio, ros. Александр Евгеньевич Лагорио (ur. 1852 w Teodozji na Krymie, zm. 1917) – petrograf i mineralog rosyjski, profesor Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, dyrektor Warszawskiego Instytutu Politechnicznego im. Cesarza Mikołaja II – poprzednika Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Pochodził z rodziny o korzeniach szwajcarskich. W 1875 uzyskał stopień kandydata mineralogii na Uniwersytecie w Dorpacie. Jako asystent przy katedrze geologii wykładał mineralogię w dorpackim Instytucie Weterynaryjnym. Stopień magisterski uzyskał trzy lata później, po odbyciu podróży naukowej na Kaukaz i przedstawieniu rozprawy O andezytach Kaukazu, a w maju 1880 promowany został na doktora. Krótko po uzyskaniu doktoratu, w roku 1880, mianowany został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego. Katedrę tę piastował 18 lat.
Na uczelni warszawskiej był od 1881 sekretarzem Wydziału Fizyczno-Matematycznego, a w latach 1894-1901 dziekanem tegoż Wydziału. Wchodził w skład Komisji Bibliotecznej. Od 1885 był profesorem zwyczajnym w Katedrze Mineralogii.