Uczestniczył w pracach rosyjskich towarzystw naukowych – od 1894 był członkiem Petersburskiego Towarzystwa Mineralogicznego, od 1896 członkiem korespondentem Petersburskiej Akademii Nauk, od 1897 członkiem Petersburskiego Towarzystwa Przyrodoznawców.

W 1897 znalazł się w składzie komitetu organizacyjnego Warszawskiego Instytutu Politechnicznego im. Cesarza Mikołaja II. W kwietniu roku następnego władze powierzyły mu stanowisko pierwszego dyrektora placówki z tytułem profesora zwyczajnego. Znany był z tolerancyjnego stosunku do studiujących Polaków, przyczyniając się wprowadzenia liberalnego systemu przedmiotowego oraz likwidacji egzaminów całokursowych. Z funkcji dyrektora Lagorio odwołany został w sierpniu 1906, kiedy Instytut już od kilku miesięcy pozostawał w stanie zawieszenia, w związku z żądaniami nadania mu polskiego charakteru wysuwanymi przez studentów i pracowników;