Prace artysty znajdują się w kolekcjach muzealnych i zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

Artysta prowadził studia nad kaligrafią chińską i uczył się przez dwa lata języka. Fascynację chińskim pismem zauważa się w jego malarstwie. Poprzez specyficzne, bliskie chińskiemu, pojmowanie roli kreski, oraz posługiwanie się w obrazie z funkcjonującym w estetyce i filozofii Chin pojęciem pustki jako znaku wśród znaków.

W 1992 roku ustanowiono Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy.

W kwietniu 2009 roku w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha” w Krakowie została zorganizowana wystawa obrazów, akwareli i rysunków Stajudy.

Był miłośnikiem i znawcą muzyki; dobrze grał na fortepianie. We wstępie do katalogu wystawy z 1988 roku napisał: „Ważna jest dla mnie muzyka. Może ważniejsza niż malarstwo”.

Mieszkał w mieszkaniu przy ulicy Wiejskiej, które stało się legendarnym salonem warszawskiego środowiska kulturalnego.

Był mężem Ewy, która zmarła wcześnie i ojcem dwóch synów: Jeremiego i Jana.