Okres międzywojenny XX w. W okresie międzywojennym funkcjonował model szkoły nazywanej szkołą powszechną, siedmioletniej dla dzieci w wieku 7–14 lat. W początkowym okresie odbudowy szkolnictwa – po okresie zaborów – dopuszczano szkoły 4-klasowe z uzupełniającą nauką 3-letnią, lub szkoły 5-letnie z uzupełnieniem 2-letnim. Dziecko kończyło szkołę po 7 klasach lub (w przypadku braku postępów w nauce) maksymalnie po osiągnięciu 14 lat do końca roku szkolnego.
W czasach II wojny światowej przez okres 3 lat (1939–1942) szkoła podstawowa była czteroklasowa.
Okres po II wojnie światowej Od roku szkolnego 1948/1949 do 1965/1966 szkoła podstawowa była szkołą 7-letnią, tworząc wraz z 4-letnim liceum ogólnokształcącym 11-letni cykl kształcenia ogólnego, w którym kolejne klasy stanowiły jednolity ciąg, liczony od klasy pierwszej do jedenastej. Szkoła ta – zgodnie z nazwą – była podstawowym ogniwem polskiego systemu szkolnego.