Dowódca i dwóch żołnierzy oddzieliło 17 młodych mężczyzn, z których 12 rozstrzelano. Pozostałych pięciu wykorzystano jako żywe tarcze do ochrony swoich pojazdów opancerzonych, i później wysłali ich do obozu jenieckiego. Natomiast mieszkańcy po dotarciu do Maghar, zostali skierowani dalej do wioski Kafar Inan. W jej pobliżu został zastrzelony stary człowiek, podnosząc w ten sposób liczbę ofiar cywilnych do 14 osób. Dalsza droga wysiedleńców prowadziła do wioski Farradijja, gdzie spędzili noc. Dalej poszli do Mirun, gdzie spędzili trzy noce. Stąd wysiedleńcy zostali przewiezieni do wioski Rumajsz w Libanie. Masakra została udokumentowana w raporcie międzynarodowych obserwatorów UNTSO. Na wiosnę 1949 izraelskie władze wyraziły zgodę na powrót mieszkańców do Ajlabun.
W 1959 wioskę podłączono do krajowego systemu wodociągowego, a w 1968 wioska została zelektryfikowana. W 1973 Ajlabun uzyskała status samorządu lokalnego.
Edukacja W miejscowości znajduje się jedna szkoła podstawowa i jedno gimnazjum.