Decyzja Przełom w staraniach o uruchomienie kolei żelaznej nastąpił w kwietniu 1875. W Petersburgu, podczas posiedzenia Komitetu Ministrów, podjęto decyzję o budowie nowej linii kolejowej z Iwangorodu do Dąbrowy (Górniczej), z odgałęzieniami do Koluszek i Ostrowca. Linia, poprzez Kolej Nadwiślańską, miała umożliwić łączność pomiędzy Zagłębiem Dąbrowskim, Łódzkim Okręgiem Przemysłowym oraz Zagłębiem Staropolskim, a dostawy węgla stworzyć dla tych rejonów zupełnie nowe perspektywy rozwoju. Minister wojny zastrzegł, że zaprojektowana linia powinna mieć rosyjską szerokość toru (1524 mm) oraz powinna przebiegać przez dwa tunele, które w razie wkroczenia wojsk nieprzyjacielskich do Królestwa Polskiego mogłyby zostać łatwo zniszczone, tym samym blokując transport kolejowy na linii.
Bitwa o szyny Starania o uzyskanie koncesji na budowę czyniło 16 kandydatów. Rząd zwlekał z podjęciem ostatecznej decyzji, a konkurenci z czasem wycofywali się. Na placu boju pozostały dwa przedsiębiorstwa: Kierowane przez Kronenberga Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej (DŻWW). Linia DŻWW była ostoją polskości pod zaborami, prawie wszystkie stanowiska urzędnicze obsadzone były przez Polaków.