Z racji posiadania taboru normalnotorowego (o rozstawie 1435 mm) obsługującego linię Warszawsko-Wiedeńską firma przede wszystkim była zainteresowana budową jak najdłuższych odcinków normalnotorowych (co nie znaczy, że nie chciała budować kolei szerokotorowej). Punktami styku z kolejami normalnotorowymi były stacje Dąbrowa (Górnicza), Sosnowiec Główny i Granica (obecnie Sosnowiec Maczki). Tam też i na całym terenie Zagłębia Dąbrowskiego DŻWW starała się o koncesje na budowę nowych linii. Z konkurencji została wyeliminowana ukazem carskim z 1912 likwidującym Towarzystwo; Kierowane przez Blocha Towarzystwo Drogi Żelaznej Iwangorod-Dąbrowa (DŻID), nastawione prorosyjsko, niemające należytego doświadczenia, ale chętne budować kolej szerokotorową (1524 mm rozstawu szyn). W maju 1876 resort finansów i komunikacji podjął wstępną decyzję o powierzeniu budowy i przyszłej eksploatacji kolei właśnie Towarzystwu DŻID. Decyzję Resortu oprotestowało Towarzystwo DŻWW, którego oferta była o 1 milion rubli tańsza, a ponadto mogło się powoływać na umowę z 1857, w której gwarantowano mu pierwszeństwo w przyznaniu koncesji na budowę i eksploatację innych linii kolejowych, gdyby te miały powstawać w pobliżu linii warszawsko-wiedeńskiej.