Zmarłych grzebano początkowo wokół kościoła. Później z powodu braku miejsca utworzono w zachodniej części miasta nowy cmentarz, tzw. szpitalny. Od 1815 r. ewangelicy korzystali z cmentarza, obecnie będącego komunalnym. W 1815 r. poświęcono trzeci już cmentarz, który później kilkakrotnie powiększano, w międzyczasie zaś zlikwidowano cmentarz przyszpitalny. W 1830 r. postawiono na cmentarzu drewnianą kapliczkę, w 1886 r. zmienioną na murowaną. W 1737 r. obok kościoła wybudowano dom parafialny stanowiący plebanię.
W 1833 r. zbudowano nowy dom parafialny oraz szkołę. W 1888 r. rozpoczął działalność szpital ewangelicki „Betania”, w którym pracowały diakonise. W latach 1911 i 1926 r. szpital rozbudowano i powstał przy nim mały kościołek. Diakonise prowadziły też: Dom Starców „Sarepta” (1891), „Przytułek Marii” dla nerwowo chorych kobiet (1910), Dom Dziecka „Bersaba” z przedszkolem (1911, przebudowany później na plebanię), oraz nowy Dom Dziecka „Salem” (1918).