Przebieg Za archontatu Pejtidemosa, najpewniej w roku 267 p.n.e., polityk ateński Chremonides, od którego imienia pochodzi nazwa konfliktu, wydał dekret ogłaszający przymierze ze Spartą i wzywający do wyzwolenia Grecji. Było to de facto wypowiedzenie wojny królowi macedońskiemu. Przywódcą Sparty, która wówczas stanęła po stronie Aten, był król Areus.
Na kontynencie mały|mapa przypuszczalnego przebiegu pierwszej fazy wojny chremonidejskiej Celem Greków było wyparcie sił macedońskich z Attyki i Peloponezu. Rok 266 p.n.e. upłynął bez decydujących wydarzeń. Głównym terenem zmagań wojennych była Grecja kontynentalna. Wojska ptolemejskie stacjonowały najprawdopodobniej między innymi w forcie w Helioupolis, nie podejmując działań przeciwko Antygonowi i czekając na rozwój sytuacji. Siły Antygona z dużym prawdopodobieństwem kontrolowały kluczowe punkty w Pireusie i na Salaminie. Wojska greckie dowodzone przez Areusa były rozlokowane w okolicach Kamatero, a być może w okolicach przesmyku Korynckiego, skutecznie szachowane przez Antygona. W momencie, kiedy wojskom Areusa zaczęły dokuczać problemy aprowizacyjne, wycofał się on z Attyki. Prawdopodobnie Areus prowadził swoje wojska do Attyki więcej niż raz. Ok. roku 265 p.n.e. Antygon odniósł w okolicach Koryntu sukces w walce z Grekami, pokonując siły Areusa, który zginął w walce.