Antygon wykorzystywał na polu walki słonie bojowe. To i pewne inne przesłanki pozwalają przypuszczać, że Macedończycy byli w walce pośrednio wspierani przez Seleukidów. W międzyczasie Antygon pokonał w walce bliżej nieokreślone wojsko Galatów; prawdopodobnie byli to zbuntowani najemnicy z jego armii. Wkrótce sytuacja Greków pogorszyła się także w Atenach. Po okresie czasowego zawieszenia broni, związanego z atakiem na Macedonię króla Epiru Aleksandra, Antygon obległ miasto. Za archontatu Antypatra, najpewniej w roku 262 lub 261 p.n.e., obrońcy Aten skapitulowali.
Na morzu i wybrzeżach Poza greckim lądem stałym, działania toczyły się także na południowym wybrzeżu jońskim. Egipcjanom udało się tutaj zdobyć ważny strategicznie punkt wybrzeża dla swojej floty. Dowódcą ekspedycji ptolemejskiej mającej za zadanie wesprzeć Greków był strateg Patroklos. Działał on przede wszystkim w rejonie wybrzeży Attyki, zajmując strategiczne punkty i unikając rozstrzygnięć lądowych. W relacjach z epoki zwracano uwagę na brak zaangażowania wojsk Ptolemeusza na lądzie jako jedną z przyczyn ostatecznej klęski Greków. Zdaniem Tomasza Grabowskiego głównym zadaniem Patroklosa wyznaczonym mu przez Ptolemeusza nie była walka o zajęcie Grecji, lecz wykorzystanie kłopotów macedońskich i wzmocnienie obecności ptolemejskiej w rejonie Morza Egejskiego.