Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 podjął współpracę z III Rzeszą. Został członkiem kierownictwa Białoruskiego Komitetu Samopomocy w Berlinie. Prowadził kursy białoruskie. W 1943 został przez Niemców usunięty z Komitetu pod zarzutem prowadzenia zabronionej działalności i aresztowany na krótki czas. Po wypuszczeniu na wolność powrócił do Paryża, gdzie wybrano go prezydentem Białoruskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie. Przejawiał szczególną troskę o los uchodźców białoruskich. Przez cały czas znajdował się pod obserwacją Gestapo.
Po zakończeniu wojny zaangażował się w działalność w międzynarodowym ruchu antykomunistycznym. W 1950 w Toronto opublikował broszurę pt. „I Accuse the Kremlin of the Genocide of My Nation”. Od końca lat 50. do końca lat 60. stał na czele Ligi Wyzwolenia Narodów ZSRR zrzeszającej przedstawicieli Ormian, Azerów, Ukraińców, Gruzinów, Białorusinów i Górali Kaukaskich.
Bibliografia
Biogram na stronach Slounik.org
Kategoria:Przewodniczący Rady Białoruskiej Republiki Ludowej Kategoria:Ludzie związani z Pragą Kategoria:Białoruscy Żydzi Kategoria:Francuscy Żydzi Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1970