Sądy uznały go jednak za niewinnego. W marcu 1927 r. był z kolei oskarżany o działalność rewolucyjną polegającą na namawianiu dzieci do śpiewania hymnu białoruskiego „Адвеку мы спалі…”. Został skazany na karę 2 lat więzienia, którą odbył w Warszawie w więzieniu na Rakowieckiej. Po wyjściu na wolność w 1929 r. powrócił do Wilna. W 1932 r. był autorem podręcznika do historii chrześcijaństwa pt. „Гісторыя святая, або Біблейная Новага Закону”. Oprócz niego napisał wiele książek dotyczących historii katolicyzmu. Przetłumaczył na białoruski „Nowy Testament”, wydany w 1939 r. pt. „Чатыры Евангельлі і Апостальскія дзеі”. W 1936 r. założył Białoruski Front Narodowy o charakterze chadeckim i narodowym. Jego organem prasowym stało się pismo „Крыніца” (przemianowane na „Беларуская крыніца”), w którym ukazywały się artykuły ks. W. Hadleŭskiego dotyczące historii białoruskiego ruchu narodowego. Wydawał też pismo „Беларускі фронт”. Zajmował krytyczne stanowisko wobec większości narodowego ruchu białoruskiego, orientującego się na idee socjalistyczne.
Okres 1939-41 Po klęsce wrześniowej Polski w 1939 r. pozostał po niemieckiej stronie granicy. Pod koniec 1939 r. współzakładał Białoruską Partię Niepodległościową (BNP). Od czerwca 1940 r. przebywał w Warszawie, gdzie pracował w Komitecie Białoruskim.