W tym okresie napisał program BNP.
Działalność po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej i śmierć W czerwcu 1941 r. współorganizował w Berlinie Białoruskie Centrum Narodowe, które w zamyśle jego działaczy miało się stać zalążkiem władz niepodległego państwa białoruskiego. W przededniu ataku wojsk niemieckich na ZSRR był inicjatorem opracowania planu dywersyjnej akcji na terytorium Białorusi, przeprowadzonej przez pierwszy białoruski oddział szturmowy. Od września 1941 r. sprawował funkcję głównego inspektora szkolnego przy Generalnym Komisariacie „Białoruś”, działając na rzecz rozwoju narodowego szkolnictwa białoruskiego. Z jego inicjatywy w krótkim czasie powstało wiele białoruskich szkół podstawowych, średnich i specjalnych. Pod koniec 1941 r. wszedł w skład Rady Głównej Białoruskiej Samopomocy Ludowej. Jednocześnie założył konspiracyjny Białoruski Front Narodowy, jako kontynuację ugrupowania przedwojennego. Współpracował z niepodległościowymi działaczami Witautem Tumaszem i Franciszkiem Alachnowiczem. W nocy z 23 na 24 grudnia 1942 r. został aresztowany przez mińskie SD i następnego dnia bez procesu rozstrzelany na terenie obozu w Małym Trościeńcu pod Mińskiem.