Do drużyny sprowadzono z Leszna najlepszego polskiego żużlowca Alfreda Smoczyka, a z Gdyni mistrza Polski z 1947 Tadeusza Wikaryjczyka, mimo wzmocnień drużyna zajęła trzecie miejsce.
W sezonie 1951 już w pierwszej lidze żużlowcy CWKS-u (bo tak się nazywali) zajęli czwarte miejsce, a po zakończeniu sezonu podjęto decyzję o przeniesieniu sekcji do Wrocławia. Pierwszy sezon „wrocławski” był bardzo udany, a żużlowcy CWKS-u zdobyli srebrny medal. We Wrocławiu „wojskowi” żużlowcy spędzili jeszcze dwa sezony w 1953 zajęli 4. miejsce, a w 1954 zajęli 6. miejsce. W 1955 drużyna wróciła do Warszawy, jednak na koniec sezonu zajęła ostatnie miejsce w lidze z zerowym dorobkiem punktowym. W następnym sezonie było już lepiej i żużlowcy zakończyli rozgrywki na czwartej pozycji. W sezonie 1957 sprowadzono do zespołu Pawła Waloszka i liczono po cichu na sukces, do medalu zabrakło zaledwie dwóch punktów, pozostał niedosyt i 5. miejsce w tabeli, zostało to zrekompensowane tytułem indywidualnego mistrza Polski wywalczonym przez Mariana Kaisera.