Jako szef resortu bez powodzenia zabiegał o redukcję kompetencji władz kościelnych w zakresie powoływania nauczycieli religii rzymskokatolickiej w ramach podpisanego konkordatu. Doprowadził do wprowadzenia w polskich gimnazjach na obszarach wschodnich województw II Rzeczypospolitej obligatoryjnych lekcji z języków białoruskiego i ukraińskiego. Wiele działań Dobruckiego koncentrowało się na mniejszości białoruskiej, np. nakazał nauczania języka białoruskiego w Duchownym Seminarium Prawosławnym w Wilnie. Dobrucki starał się prowadzić ugodową politykę również wobec Żydów w Polsce, nadając części szkołom żydowskim status publiczny.
Minister doprowadził do reaktywacji Instytutu Badań Spraw Narodowościowych. W rezultacie starań ministra w wyborach samorządowych w 1927 r. wziął udział blok polityczny integrujący Polaków, Żydów i Ukraińców, bez wsparcia białoruskiej inteligencji. Na jego decyzje wpływ wywierał bezpośrednio Piłsudski bądź jego bliscy współpracownicy skupieni w grupie „pułkowników”.