Ponadto Comando Supremo sprawowało bezpośrednie dowództwo nad większością włoskich sił działających poza Włochami.
Nowe Comando Supremo było znacznie większe niż stare Stato Maggiore Generale. Szef sztabu był obsługiwany przez sekretarza i generale addetto (generała pomocniczego) i przewodniczył trzem departamentom oraz trzem biurom koordynacyjnym. Pierwszy Departament obejmował biura operacji, organizacji i szkolenia, ordre de bataille oraz prasy i propagandy. Drugi Departament obejmował biura służb, olejów opałowych i transportu oraz potencjału wojennego. Trzeci Departament obejmował biura personelu, spraw ogólnych (statystyki, prawo wojskowe i jeńcy wojenni), kody łączności i kwaterę główną. Obejmował również sekretariat sztabów generalnych. Trzy biura koordynujące, które nie były częścią departamentów, to: Servizio Informazioni Militare (Służba Wywiadu Wojskowego) przejęta od ministerstwa wojny, Biuro Gospodarki Wojennej i Biuro Łączności. Comando Supremo nie kontrolowało natomiast badań nad rozwojem broni ani jej zamówień i produkcji, które to kwestie pozostawiono rodzajom sił zbrojnych.