Zasadnicze uzbrojenie miało być zainstalowane w niskiej dużej wieży, początkowo wykonanej ze spawanych płyt pancernych, docelowo odlewanej.

Początkowo uzbrojeniem głównym miała być armata kal. 40–47 mm, później myślano o nowym dziale kal. 60 mm, jednakże szybko zmieniono te założenia i wiosną 1939 roku zdecydowano się na wykorzystanie francuskiej armaty przeciwlotniczej wz. 1922/1924 kal. 75 mm. Pomysłodawcą tego rozwiązania był inż. Tadeusz Tański. Armaty te, w ilości 14 sztuk znajdowały się na wyposażeniu artylerii przeciwlotniczej Marynarki Wojennej. W latach 30. XX wieku uznawano je już jako za przestarzałe i nienadające się do zwalczania nowoczesnych samolotów. Jednakże jej dobre charakterystyki balistyczne sprawiały, że nadawała się do zwalczania czołgów przeciwnika, dostępna była też amunicja odłamkowo-burząca dostatecznie skuteczna przeciwko typowym umocnieniom polowym. Uzbrojenie miał uzupełniać karabin maszynowy zainstalowany na wieży, przeznaczony do obrony przeciwlotniczej. Karabin ten miał być umieszczony na obrotowej podstawie nad włazem dowódcy.