Iridium Iridium jest systemem satelitarnym typu LEO. Opracowany w latach 1987-90, uruchomiony został w listopadzie 1998 roku. Po uruchomieniu okazało się, że w rzeczywistości zainteresowanie tego typu systemem jest nikłe, co spowodowało upadłość konsorcjum Iridium i wykupienie całego majątku przez osobę prywatną. Obecnie Iridium nadal dostępne jest do osobistego użytku, ale największym klientem pozostaje rząd USA. Satelity Iridium poruszają się na wysokości ok. 780 km n.p.m. (inklinacja 86,40), pokrywając swoim zasięgiem całą powierzchnię kuli ziemskiej. Na system składa się sieć 66 satelitów (plus 6 zapasowych), ułożonych na 6 płaszczyznach orbitalnych (11 satelitów na każdej). Orbity oddalone są od siebie o 31,20, oprócz poruszających się przeciwlegle orbity pierwszej i szóstej, które są oddalone o 220. Okres obiegu satelitów wynosi ok. 100 minut. Z danego punktu na powierzchni Ziemi można obserwować jednego satelitę przez 10 minut. Jak łatwo obliczyć, satelity pokrywają dany punkt „na zakładkę” – zanim jeden satelitów zniknie nad horyzontem, następny już jest widoczny. Minimalna elewacja, jaką bierze się pod uwagę, to 8,20. Każdy z satelitów posiada na pokładzie trzy zestawy anten, każdy z nich generuje 16 wiązek tworzących komórki o średnicy 600 km.