Biorąc pod uwagę liczbę satelitów możemy obliczyć, że teoretyczna liczba komórek wynosi 3168. Praktycznie jednak utworzone jest 2150 komórek (ze względu na mniejszą wymaganą liczbę komórek na dużych szerokościach geograficznych). Każda komórka ma przyporządkowane 20 kanałów radiowych. Jeden kanał o przepływności 50 kbit/s pozwala na utworzenie czterech dupleksowych połączeń. Innymi słowy, w komórce o promieniu 600 km może być obsłużonych 80 użytkowników. Pojedynczy satelita natomiast jest w stanie przetworzyć 1100 jednoczesnych rozmów. Istotną cechą systemu jest fakt, iż przetwarzanie danych (komutacja) zachodzi na pokładzie satelity, bez łączności ze stacją naziemną. Łączność taka jest potrzebna tylko w dwóch wypadkach: podczas zestawiania połączenia (kiedy trzeba sprawdzić dane abonenta), oraz podczas łączenia się z inną siecią telekomunikacyjną. Aby było to możliwe, satelity muszą utrzymywać połączenia między sobą – tzw. ISL (Intersatellite Link). Każdy z satelitów utrzymuje 4 takie połączenia (2 z satelitami z tej samej orbity, 2 z satelitami z sąsiednich orbit – oczywiście nie dotyczy to satelitów z orbity 1 i 6, które łączą się z trzema sąsiadami).