Badała również sole cechsztyńskie z głębokich otworów wiertniczych na Niżu Polskim. mały|Grób Jadwigi Orskiej z przylegającym doń granitowym głazem, 2025 - fot. Ivonna Nowicka Od odkrycia w 1964 cechsztyńskich soli polihalitowych w rejonie Zatoki Puckiej brała udział w ich rozpoznawaniu i dokumentowaniu. Za odkrycie i udokumentowanie tych soli otrzymała w 1968 zespołową Nagrodę Państwową II Stopnia w dziedzinie techniki.
W 1969 studiowała alpejskie złoża soli kamiennej na Uniwersytecie Wiedeńskim (Austria) oraz na Uniwersytecie w Bazylei (Szwajcaria) w ramach półrocznego stypendium Organizacji Narodów Zjednoczonych. W 1970 została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.
Na początku 1976 objęła kierownictwo Zakładu Złóż Soli i Surowców Chemicznych Państwowego Instytutu Geologicznego. Zakład prowadził wówczas poszukiwania, rozpoznawanie i dokumentowanie cechsztyńskich i mioceńskich złóż soli kamiennej i potasowo-magnezowych, fosforytów i innych surowców chemicznych. W 1980 otrzymała nagrodę za Dokumentację geologiczną złoża soli kamiennej w kat. C na wysadzie solnym Lubień.
Jest autorką lub współautorką wielu publikacji i ponad 30 opracowań archiwalnych.
Pochowana na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie (2B-8-5).
Przypisy
Bibliografia Werner Z., 2004, Jadwiga Orska 1923-2004, Przegl. Geol. V. 52, nr 11, s.