Podczas wojen napoleońskich, Elżbieta była godnym zaufania zwolennikiem polityki męża. Po upadku Napoleona brała udział wraz z mężem i innymi koronowanymi głowami w kongresie wiedeńskim (1814), tam ponownie wdała się w romans z księciem Czartoryskim. Ten nadal kochał cesarzową i wybaczył jej związek z Ochotnikowem.

Kiedy Elżbieta doszła do czterdziestki, piękno carowej zaczęło zanikać, wtedy też zrezygnowała ze swoich romantycznych przygód. Aleksander również przeżył wewnętrzną transformację, cesarzowa i jej mąż zbliżyli się do siebie jak nigdy dotąd. W 1819 car, zagłębiony w religijnym mistycyzmie, zakończył swój wieloletni związek z księżniczką Marią. Od tamtego czasu, para cesarska zaczęła spędzać więcej czasu razem. Elżbieta współczuła Aleksandrowi, kiedy zmarła jego ukochana, nieślubna córka Zofia. Bliskość carycy i cara zaskoczyła wszystkich: Czasami myślę jakbyśmy się pobrali potajemnie..., pisała do matki Elżbieta.