Cała korespondencja (i trochę jej pamiętników) między Elżbietą a kapitanem została zniszczona przez cara Mikołaja I po jej śmierci.

Związek z Ochotnikowem miał tragiczny koniec. Kochanek cesarzowej zginął w 1807 w wyniku zamachu na jego życie. Niektórzy uważali, że zabito go na zlecenie Aleksandra, albo jego brata wielkiego księcia Konstantego.

16 listopada 1806 roku Elżbieta urodziła drugą córkę. Krążyły pogłoski, że nowo narodzona córka, wielka księżna Elżbieta Aleksandrowna, nie jest dzieckiem cara, lecz Ochotnikowa. Po tragicznej śmierci kapitana, Elżbieta czuła się bardziej osamotniona niż kiedykolwiek i całą swoją miłość przelała na córkę, którą nazywała „Lisinka”. Piętnaście miesięcy później córka Elżbiety zmarła przez infekcję wywołaną ząbkowaniem. Teraz, pisała cesarzowa do matki, Do niczego się już więcej na tym świecie nie nadaję, moja dusza nie ma więcej siły, by znieść ten cios. Śmierć córki chwilowo przybliżyła do siebie carską parę. Chociaż Elżbieta nie miała jeszcze trzydziestu lat, ani car ani ona nie mieli już nadziei, że założą rodzinę. Ich małżeństwo pozostało bezdzietne.