W latach 1948–1950 był zastępcą zawiadowcy szybu „Piast” i „Bolesław” w Nowej Rudzie. Następnie w latach 1950-1951 był kierownikiem Oddziału Przeróbki Mechanicznej w Dolnośląskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu. W kolejnych latach, 1951–1952, był głównym inżynierem projektu Noworudzkiej Prażalni Łupku w Centralnym Biurze Projektów Przemysłu Węglowego w Świętochłowicach, a potem w Zabrzu. Od 1952 pracował jako dyrektor Departamentu Techniki w Centralnym Urzędzie Geologii w Warszawie.
W grudniu 1952 objął stanowisko zastępcy dyrektora ds. surowcowych Instytutu Geologicznego w Warszawie i na tym stanowisku pozostał do końca 1969. W 1954 otrzymał od prezesa Centralnego Urzędu Geologii tytuł docenta w Instytucie Geologicznym na podstawie pracy Uwagi na temat jakości noworudzkiego łupku palonego. Pod jego nadzorem odkryto i opracowano dokumentacje złóż fosforytów, rud żelaza, siarki rodzimej, rud miedzi, magnezytu, węgla brunatnego, gliny ogniotrwałej, soli kamiennych i soli potasowo-magnezowych. Ponadto opracowano około 200 dokumentacji innych złóż surowców mineralnych. Od 1970 E. Wutcen kierował Pracownią Prognoz Surowców Mineralnych w Zakładzie Ekonomiki Zasobów Złóż i Prac Geologicznych Instytutu Geologicznego.