W czerwcu 1939 wystąpił w dużym meczu pomiędzy reprezentacjami Pomorza i Wielkopolski, rozegranym pod patronatem wojewody pomorskiego Władysława Raczkiewicza; Gaworski, grając na drugiej szachownicy, zremisował ze znanym graczem korespondencyjnym Mikołajem Tomaszewiczem, a cały mecz zakończył się zdecydowanym zwycięstwem ekipy Pomorza 10:5.
Losy Gaworskiego w czasie II wojny światowej nie są bliżej znane. Po wojnie szachista znalazł się we Włocławku, gdzie pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo miasta (1946, 1947, 1948, 1950, 1956). Startował też w mistrzostwach Pomorza, najwyżej plasując się w 1950 — na IV miejscu. W 1957, w pożegnalnym występie turniejowym, zajął XIV miejsce w półfinale mistrzostw Polski w Krakowie. Również w okresie powojennym Gaworski uczestniczył w meczach drużynowych, m.in. meczach Włocławek-Toruń. Największy sukces zanotował na czwartych drużynowych mistrzostwach Polski w 1947 w Łodzi, kiedy reprezentacja Pomorza zajęła II miejsce; Gaworski (trzecia szachownica) pokonał m.in. znanego gracza szczecińskiego Tadeusza Gniota.
Bibliografia Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom V, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2007
Kategoria:Polscy szachiści Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1973