Dubnow miał ambiwalentny stosunek do syjonizmu. Uważał, że ideologia ta nie doprowadzi do rozwiązania problemów żydowskich, ale popierał niektóre działania syjonistów, np. w dziedzinie tworzenia szkół żydowskich. Sprzeciwiał się także asymilacji. Program autonomizmu żydowskiego został inkorporowany przez wiele organizacji żydowskich, głównie lewicowych, takich jak np. Bund, ale pozostawał domeną przede wszystkim fołkistów. Po doświadczeniach Holokaustu utracił jednak swe znaczenie.
Praca naukowa Szymon Dubnow uważany jest za klasyka nowoczesnej historiografii żydowskiej. W swoich badaniach posługiwał się metodą opierającą się na interpretacji socjologicznej materiału źródłowego. Zajmował się przede wszystkim historią takich ruchów jak chasydyzm, sabataizm i frankizm.
Główne dzieła: Die neueste Geschichte des jüdischen Volkes (t. 1-3, 1920–1923), Die Weltgeschichte des jüdischen Volkes (t. 1-10, 1925–1929), Geschichte des Chassidismus (t. 1-2, 1931).
Zobacz też Projekt osiedlenia Żydów europejskich na Madagaskarze
Bibliografia