Jedynie tradycja chrześcijańska mówi, że było to rodzinne miasto rodziców Marii z Nazaretu, matki Jezusa Chrystusa (miejsce zamieszkania Świętej Anny i Świętego Joachima). W 104 roku p.n.e. król Judei Arystobul I podbił Galileę, w wyniku czego miasto przyłączono do państwa Machabeuszy. Było ono wówczas nazywana po hebrajsku Cippori (hebr. ציפורי). Nazwa prawdopodobnie pochodziła od hebrajskiego słowa „cippor” oznaczającego „ptaka”. W 63 roku p.n.e. państwo Machabeuszy podbiły wojska rzymskie pod wodzą Pompejusza. Cippori znalazło się wówczas pod władzą Republiki rzymskiej i weszło w skład Prowincji Syrii. W 57 roku p.n.e. rzymski namiestnik Syrii, Aulus Gabiniusz ogłosił Cippori stolicą Galilei. Równocześnie przyznał miastu własną żydowską religijną radę sądowniczą, czyniąc je niezależne od Sanhedrynu w Jerozolimie. Gdy w 39 roku p.n.e. Senat rzymski uznał Heroda Wielkiego za króla żydowskiego, miasto Cippori odmówiło poddania się jemu i okazało poparcie Antygonowi, ostatniemu władcy z dynastii Machabeuszy. W wyniku tej decyzji doszło do krwawego oblężenia i zajęcia miasta w 37 roku p.n.e. Zmieniono wtedy nazwę miasta na helleńskie Seforis (gr. Σεπφώρις), co odpowiadało hebrajskiemu słowu „cippori”. Gdy w 4 roku p.n.e. zmarł król Herod Wielki, w mieście doszło do buntu i spalenia pałacu królewskiego.