Poza społecznością żydowską nadal istniała w nim wspólnota chrześcijańska. Miasto było siedzibą biskupstwa (łac. Diocaesarea in Palaestina). Znane są nazwiska trzech pierwszych biskupów: Dorotheus (wspomniany w 451), Marcellinus (wspomniany w 518) i Cyriacus (wspomniany w 536 r.).
W 637 roku miasto zostało zdobyte i zniszczone przez Arabów. Na jego miejscu powstała niewielka osada Saffurija (arab. صفورية), która rozwijała się pod panowaniem Arabów. Weszło on w skład rozszerzającego się Kalifatu Umajjadów, a mieszkańcy bili monety na cześć nowych władców. Tutejsi kupcy skorzystali z rozwoju swobodnego handlu w obrębie świata Islamu, a wykonywane w Saffurija płaszcze były noszone nawet w Medynie. W 1099 roku cała Palestyna znalazła się pod panowaniem Krzyżowców, którzy utworzyli Królestwo Jerozolimskie. Krzyżowcy wybudowali w Saffuriji zamek obronny, który poświęcili Św. Annie i Św. Joachimowi (rodzicom Marii z Nazaretu). Wraz z rozwojem tutejszej osady, zmieniono jej nazwę na miasto La Sephorie. Pobliskie źródła wody stały się naturalnym miejscem postoju wojsk krzyżowców, oczekujących na przekroczenie rzeki Jordan przez siły arabskie. W 1187 roku to właśnie stąd wyruszył Gwidon de Lusignan na pole bitwy pod Hittin.