Po upadku Jerozolimy w 70 roku i ostatecznej klęsce żydowskiego powstania, symbolika używana na tutejszych monetach niewiele się różniła od monet innych okolicznych miast – widniały na nich wizerunki laurowych wieńców, palm i jęczmienia. Około 130 roku zmieniono nazwę miasta na Diocaesaraea (gr. Διοκαισάρεια) na cześć boga Zeusa i cesarza Hadriana. Wraz z upadkiem w 135 roku żydowskiego powstania Bar-Kochby, zaczęła zmieniać się rola Diocaesaraei. Do miasta przybyło wielu żydowskich uciekinierów ze zniszczonej Judei. Wśród nich znajdowało się wielu rabinów, w wyniku czego miasto przekształciło się w centrum żydowskiego życia religijnego i duchowego. Rabin Juda ha-Nasi przeniósł się tutaj wraz z Sanhedrynem. Istniały tutaj liczne synagogi, akademie żydowskie i jesziwy, a miasto rozwijało się jako silny ośrodek nauczania judaizmu. Talmud wspomina, że miasto „wznosi się na szczycie góry, jak ptak”. W mieście mieszały się wpływy żydowskie i hellenistyczne, a wszystkie grupy społeczne (żydowskie, pogańskie i chrześcijańskie) utrzymywały swoją odrębną tożsamość. W dniu 18 maja 363 roku wielkie trzęsienie ziemi zniszczyło całe miasto. Po odbudowie nie odzyskało ono już swojego wcześniejszego znaczenia, chociaż nadal rozwijało się jako duży ośrodek handlowy Galilei.