Wojna w Italii i rządy Teodoryka Wojna została zapoczątkowana najazdem Teodoryka na Italię w roku 489 i trwała cztery lata, a większość tego czasu wypełniało przedłużające się oblężenie Rawenny. Teodoryk ogłosił się panem Włoch, ale Odoaker zdołał utrzymać się w dawnej stolicy cesarskiej aż do 493 r. Wtedy osiągnięto porozumienie co do podziału władzy. Jednak w niespełna dziesięć dni po tym, jak Teodoryk został wpuszczony do miasta, kazał zamordować Odoakra, a następnie jego żonę i syna oraz zwolenników w północnej Italii. Uratowało się tylko kilku rzymskich zwolenników upadłego reżimu, jak na przykład Kasjodor czy Liberiusz, którzy przeszli na stronę nowego władcy. Po tych zmianach i zastąpieniu wojska Odoakra przez Gotów Teodoryka (stali się armią Italii utrzymywaną z podatków ściąganych od rzymskich właścicieli ziemskich w wysokości trzeciej części ich dochodów), rozpoczęło się nowe królestwo germańskie, a Teodoryk stał się, jak podają oficjalne dokumenty, królem zarówno Rzymian, jak i barbarzyńców italskich. Jego władza miała jednak pewne ograniczenia.