Mógł wydawać edykty, ale nie mógł nadawać obywatelstwa rzymskiego ani mianować konsulów bez uprzedniego potwierdzenia cesarza; jego ludzie zaś nie mogli zawierać związków małżeńskich z Rzymianami i Rzymiankami.
Już na początku panowania w Italii Teodoryk porzucił ulubione skóry i futra, tak charakterystyczne dla władców germańskich, i otoczył swój tron i dwór przepychem w stylu Bizancjum, a sam nosił się w kolorze cesarskiej purpury. Znajomość obu dworów cesarskich pomagała mu w kontaktach z Rzymianami, a za pośrednictwem swego urzędu realizował oczekiwania ludu w zakresie ciągłości struktur państwowych. Podjął się także restaurowania starych i zniszczonych budowli oraz budowy nowych, chcąc w ten sposób kontynuować to, co zaczął Odoaker, tyle że na dużo większą skalę. Na przykład budował i remontował akwedukty, łaźnie publiczne, mury miejskie i pałacowe w większych miastach italskich, jak Rzym, Rawenna, Werona czy Pawia.