Teologia i charakterystyczne zachowania thumb|right|210px|Jurodiwyj, obraz Pawła Swiedomskiego Działania jurodiwych wpisują się w chrześcijańskie pojęcie kenozy (z gr. ogołocenie, wyniszczenie) – całkowitego wyzbycia się własnej woli, pychy i ziemskich przywiązań, by w pełni otworzyć się na działanie Boga. Jurodiwi poprzez swoje praktyki dążyli do naśladowania cierpiącego i poniżonego Chrystusa. W wielu kulturach szaleńców darzono pogardą, choć niekiedy przypisywano im także zdolność kontaktu z zaświatami. Do charakterystycznych zachowań szaleńców Bożych należały: Skrajne ubóstwo i samoponiżenie – spali na śmietnikach lub w psich budach, dobrowolnie poddając się ludzkiej pogardzie. Status społecznego wyrzutka – często funkcjonowali jako osoby obce, nieznane lokalnej społeczności, nierzadko przybywające z zewnątrz (np. z Europy Zachodniej). Epatowanie wyglądem – nie dbali o higienę i ubiór, bywali rozczochrani i brudni. Zdarzało się, że pojawiali się publicznie i w świątyniach nago (co miało być znakiem całkowitego umartwienia oraz czystości duszy) lub nosili ciężkie łańcuchy. Ich zachowania nierzadko łamały konwenanse (np.