celowe wybałuszanie oczu, toczenie piany z ust, wymiotowanie). Nietypowy sposób komunikacji – z jednej strony nierzadko zachowywali całkowite milczenie (określano ich jako niemych), z drugiej – głośno krzyczeli, mamrotali, zadawali absurdalne zagadki, bluźnili lub mechanicznie powtarzali słowa rozmówców (echolalia). Zdolności nadprzyrodzone – w tradycji powszechnie przypisywano im dar czynienia cudów: uzdrawiania, przewidywania przyszłości czy chodzenia po wodzie.
W przeciwieństwie do anachoretów uciekających na pustynię czy mnichów chroniących się w klasztorach, jurodiwi działali wśród ludzi. Ich celem było demaskowanie hipokryzji, fałszywej pobożności, pustego rytualizmu oraz ludzkiej pychy. Byli postrzegani jako ci, którzy odrzucają konwenanse, by głosić bolesną prawdę.
Zjawisko to stanowiło również jedną z nielicznych w patriarchalnych społeczeństwach dróg skrajnej ascezy, na której ogromny autorytet duchowy mogły zdobyć kobiety. Postawa jurodiwej przyniosła szacunek i miano świętości m.in. Kseni z Petersburga, Pelagii z Diwiejewa czy Paszy Sarowskiej.