thumb|Zdobyta chorągiew mistrza inflanckiego – awers thumb|Zdobyta chorągiew mistrza inflanckiego – rewers (św. Maurycy) thumb|Zdobyta chorągiew miasta Ascheraden thumb|Zdobyta chorągiew miasta Fellin thumb|Druga chorągiew miasta Fellin
Bitwa pod Dąbkami miała miejsce w 13 września 1431 roku, stoczyły ją wojska polskie i krzyżackie. Stoczona w czasie wojny 1431–1435, podczas próby krzyżackiego najazdu na Kujawy.
Dąbki 1431 Bitwa pod Dąbkami jest słabo znanym epizodem wojen polsko-krzyżackich, głównie ze względu na niewielką skalę walk. Brało w niej udział kilkuset ludzi. Po stronie polskiej nie walczyło rycerstwo, lecz chłopi.
Wyprawa na Krajnę W 1431 przeciwko Władysławowi Jagielle zbuntował się sprzymierzony z Krzyżakami jego młodszy brat Świdrygiełło. Była to próba rozbicia unii polsko-litewskiej. Krzyżacy wykorzystując, iż główne siły polskie były zaangażowane na Wołyniu, najechali na ziemię dobrzyńską, Kujawy i Krajnę (traktowana jako część Wielkopolski). Wyprawę prowadził marszałek inflancki Werner von Nesselrode, mający wedle Jana Długosza do dyspozycji oprócz siedmiuset konnych i kilkuset piechurów inflanckich również posiłki z Kurlandii, Świecia, Tucholi i Człuchowa. Przewodnikiem wyprawy miał być komtur tucholski Jost von Hohenkirchen, dobrze znający teren.