Szerzej zaistniała po roku 1985, głównie w środowisku artystów łódzkich (Józef Robakowski, Zbigniew Libera, Jerzy Truszkowski, Łódź Kaliska), ale popularność zyskała dopiero po roku 1989. W roku 1989 odbył się we Wrocławiu festiwal WRO (od 1993 roku jako Międzynarodowe Biennale Sztuki Mediów) główne miejsce prezentacji video-artu i sztuki nowych mediów w Polsce (K. Kozyra, I. Krenz, M. Wasilewski, P. Wyrzykowski, A. Żebrowska).
Po roku 2000 wideo stało się medium chętnie używanym przez takich artystów jak: A. Żmijewski, M. Brzeziński, A. Orlikowska, W. Polak, Anna Molska, Rafał Dominik.
Estetyka wideo Typologia twórczości wideo oscyluje dookoła trzech głównych strategii i typów obrazu wyróżnionych w 2003 roku przez artystę i teoretyka Michała Brzezińskiego, który opierał się głównie na tekstach R. W. Kluszczyńskiego i tekstach, oraz pracach artystycznych W. i S. Vasulków, J. Robakowskiego, W. Bruszewskiego. W jego manifeście artystycznym wyróżnione są trzy strategie przeniesione do sztuki wideo z filmu eksperymentalnego i wskazują one na ciągłość i nierozerwalność obu dziedzin sztuki. Na polskim gruncie Kluszczyński (Film – wideo – multimedia.