Sztuka ruchomego obrazu w erze elektronicznej) wskazywał na ową ciągłość za przykładem twórczości procesualnej artystów tworzących performance przy użyciu wideo, której antycypację odnajdujemy w performatywnym filmie strukturalnym, a która następnie rozwija się w środowisku informatycznym (dziś np. processing). Natomiast pogranicze sztuki instalacji i filmu eksperymentalnego zostało opisane już przez Gene Youngblooda w klasycznej dziś książce z 1970 roku Expanded Cinema. Typologia obrazów zaproponowana przez Brzezińskiego znajduje więc zastosowanie zarówno w analizie filmu eksperymentalnego, jak i przy analizie analogowych taśm wideo, analizie wideo cyfrowego, a także znajduje zastosowanie do opisu obrazów wchodzących w skład instalacji wideo, oraz performance z użyciem wideo.
Typ 1: Home Video, notacja wideo znana np. z twórczości Józefa Robakowskiego, czy Jonasa Mekasa (najważniejsza praca Robakowskiego Idę powstała w 1973 roku i wykorzystywała kamerę 35 mm oraz system zapisu dźwięku). Notacje takie ukazują subiektywność i obecność osoby stojącej za kamerą. Kamera odgrywa aktywną więc rolę w samym obrazie, przez co nawiązuje do Człowieka z kamerą.