Jest to podstawowa poetyka obrazu z małych kamer: elektronicznych i cyfrowych kamer wideo, a także filmowych kamer 8 mm i 16 mm. Typ 2: Found Footage, strategia artystyczna znana między innymi z filmów montażowych G. Deborda, używana także przez Franciszkę i Stefana Themersonów w filmie Calling Mr. Smith. Typ 3: Closed-Eye-Vision, jako specyficzna odmiana filmu strukturalnego, czyli strategia artystyczna zdefiniowana przez S. Brakhage’a. Obrazy tego typu są tworzone z pominięciem kamery poprzez oddziaływanie artystów bezpośrednio na taśmę filmową. W przypadku wideo analogowego i cyfrowego, obrazy tego typu tworzone są poprzez wyłanianie szumów i zniekształceń taśmy, poprzez sprzężenie zwrotne kamery i telewizora, lub poprzez działanie samego komputera.
Michał Brzeziński wskazuje iż wszystkie te tropy odnajdujemy już np. w twórczości Robakowskiego. Wiele prac wideo i filmów eksperymentalnych łączy te typologie na różne sposoby i nadaje im rozmaite znaczenia. Len Lye łączy found Footage i Closed-Eye-Vision w filmie „Trade Tatoo”, sam S. Brakhage łączy estetykę nazwaną przez Brzezińskiego „home video” i Closed-Eye-Vision w filmie „Dog Star Man”. W swoim manifeście, a jednocześnie teorii wideo Brzeziński postanowił połączyć je wszystkie w teorii tzw. Wideo-tożsamości.