Wśród nich wyróżnia się przede wszystkim:
stanowienie prawa;
zawarcie umowy prawotwórczej;
kształtowanie się prawa zwyczajowego;
precedens prawotwórczy.
Stanowienie różni się od pozostałych przypadków tym, że ma postać prawnie uregulowanej czynności konwencjonalnej podmiotu wyposażonego w kompetencję prawotwórczą.
W konsekwencji sformułowanie „twórca prawa” może w szerszym języku odnosić się do wielu podmiotów i procesów, natomiast podmiot stanowienia prawa jest podmiotem, któremu określony system prawny przypisuje kompetencję do ustanowienia aktu normatywnego danego rodzaju.
Stanowienie jako fakt prawotwórczy
Fakt prawotwórczy jest faktem, z którym przyjmowane w danym systemie reguły walidacyjne wiążą obowiązywanie określonych norm prawnych.
Stanowienie jest jednym z rodzajów takich faktów. Dla jego prawnej doniosłości znaczenie ma nie tylko faktyczne zachowanie określonego podmiotu, lecz również to, czy zachowanie to zostało dokonane przez podmiot kompetentny i w sposób odpowiadający regułom obowiązującym w danym systemie.
Nie każde faktyczne wydanie tekstu o charakterze normatywnym jest więc stanowieniem prawa. O kwalifikacji danego zachowania jako czynności stanowienia decydują reguły określające m.in.