podmiot kompetentny, rodzaj aktu, procedurę jego ustanowienia oraz wymagane formy działania.
Stanowienie jako czynność konwencjonalna
Stanowienie prawa jest analizowane jako szczególny przypadek czynności konwencjonalnej.
Czynność konwencjonalna polega na tym, że określonemu zachowaniu albo czynności niższego stopnia przypisuje się na podstawie odpowiednich reguł określony sens społeczny lub prawny. W przypadku stanowienia oznacza to, że zespół zachowań podjętych przez właściwe podmioty, w przewidzianej procedurze i formie, jest kwalifikowany jako ustanowienie aktu normatywnego.
Warunki prawidłowego dokonania czynności stanowienia mogą obejmować m.in.:
posiadanie odpowiedniej kompetencji prawotwórczej;
zachowanie wymaganej procedury;
spełnienie wymagań dotyczących formy aktu;
uzyskanie wymaganej większości głosów lub zgody innych podmiotów;
dokonanie wymaganych czynności końcowych, jeżeli dany system wiąże z nimi prawidłowość ustanowienia aktu.
Warunki te należy odróżnić od kwestii późniejszego ogłoszenia aktu i jego wejścia w życie, choć w konkretnym systemie również te zdarzenia mogą wpływać na możliwość uznania rekonstruowanych norm za obowiązujące.
Kompetencja prawotwórcza