W zależności od systemu i kompetencji podmiotu może nim być np.:
konstytucja lub ustawa konstytucyjna;
ustawa;
rozporządzenie;
dekret lub inny akt o mocy ustawy;
zarządzenie o charakterze normatywnym;
akt prawa miejscowego;
inny przewidziany prawem akt normatywny.
Wyliczenie to dotyczy form aktów będących wytworami stanowienia, a nie wszystkich form tworzenia prawa.
Precedens sądowy, zwyczaj prawny oraz umowa prawotwórcza nie są aktami stanowienia. Wiążące referendum może natomiast pełnić różną funkcję w zależności od konstrukcji danego systemu: może być elementem procedury stanowienia, przypadkiem współstanowienia albo odrębnym faktem prawotwórczym.
Akt normatywny, przepis prawny i norma prawna
Stanowienie prawa należy odróżnić od jego wytworu oraz od norm będących rezultatem prawotwórstwa.
Schematycznie relację można przedstawić następująco:
stanowienie prawa jako fakt prawotwórczy → akt normatywny → przepisy prawne → normy prawne rekonstruowane z tekstu
Akt normatywny jest tekstowym wytworem czynności stanowienia. Składa się z przepisów prawnych oraz innych elementów tekstu prawnego.