To, kto może stanowić prawo i jakiego rodzaju akty może wydawać, zależy od systemu prawnego oraz przyjętych w nim reguł kompetencyjnych.
W różnych systemach kompetencje do stanowienia mogą przysługiwać w szczególności:
parlamentom i innym organom ustawodawczym;
głowie państwa – w takim zakresie, w jakim konstytucja przyznaje jej kompetencje prawotwórcze;
rządowi, jego przewodniczącemu i poszczególnym członkom, jeżeli są upoważnieni do wydawania aktów normatywnych;
organom samorządu terytorialnego;
organom i instytucjom organizacji ponadnarodowych, np. Unii Europejskiej;
innym podmiotom wyposażonym przez system prawny w kompetencję prawotwórczą.
W monarchiach konstytucyjnych określone czynności prawodawcze mogą należeć również do monarchy, choć zakres jego udziału i charakter tej kompetencji zależą od ustroju danego państwa.
Sędziowie nie są natomiast podmiotami stanowienia prawa jedynie z tego powodu, że ich orzeczenia mogą mieć charakter precedensowy. Precedens prawotwórczy stanowi odrębny typ faktu prawotwórczego. Podobnie tworzenie się prawa zwyczajowego nie jest stanowieniem prawa.
Wytwór stanowienia
Wytworem stanowienia prawa jest akt normatywny.